Lievelotte gaat naar
Peuterdagcentrum Mikado

‘Als we ’s morgens
haar tas inpakken wordt ze helemaal blij!’

Jan Willem en Dorenda wonen samen met hun drie dochtertjes in Baarn. Lievelotte van drie is de oudste van het stel. Ze is geboren met het syndroom van Down. Sinds ruim een jaar gaat ze twee dagen per week naar Peuterdagcentrum Mikado in Amersfoort. “Aan haar hele houding merk je dat het haar goed doet!”

Tekst: Bert Lentink / fotografie: Ineke Oostveen

“We wisten vooraf niet dat we een kind met Down zouden gaan krijgen”, begint Jan Willem, “zwanger worden ging bij ons niet vanzelf. Na heel veel onderzoeken kregen we te horen dat het via de normale weg nooit zou lukken. Toen Dorenda ineens toch zwanger bleek, waren we vooral heel blij en hadden we niet de behoefte om het te laten testen. We nemen het zoals het is, zeiden we tegen elkaar.”

Als het zo is, dan is het maar zo

Vlak na de geboorte waren er vrij snel vermoedens dat er misschien iets aan de hand was. “De verloskundige zei dat ze signalen zag die wijzen op Down. Wij hadden zelf ook wel wat in de gaten. Maar ja, wij hadden nog nooit een pasgeboren kind gezien en dachten eerst nog dat het er gewoon bij hoorde. De volgende ochtend moesten we naar het ziekenhuis om Lievelotte te laten testen. We hadden toen zelf al wel zoiets van: als het zo is, dan is het maar zo.”

Terug op de roze wolk

“Toen we terugkwamen uit het ziekenhuis hebben we samen afgesproken dat we weer terug zouden gaan op onze roze wolk. En vooral wilden genieten van Lievelotte. Het is toch gewoon heel bijzonder, je eerste kind!”, vertelt Jan Willem enthousiast. “We merkten wel dat mensen om ons heen niet goed wisten hoe te reageren. Om uit te leggen hoe wij erin stonden, heb ik daarom een uitgebreide mail geschreven aan vrienden en bekenden. Dat ons leven misschien iets anders ging worden dan vooraf gedacht, maar dat we heel erg ons best gingen doen voor Lievelotte. En dat het ons allerlei dingen op ging leveren die we anders nooit mee zouden gaan maken. Daar werd heel positief op gereageerd.”

Gouden lach

Lievelotte bleek een heel gemakkelijk kind. Jan Willem: “Ze sliep vrij snel door en ze huilde nauwelijks. Door de twee kinderen die we erna kregen, weet ik dat het ook anders kan zijn.” Ook nu ze drie jaar oud is doet Lievelotte haar naam eer aan. “Ze is een heel vrolijk meisje met een gouden lach. Ze speelt graag met haar jongere zusje en is dol op knuffelen met de jongste van acht maanden. De geboorte van haar jongere zusje heeft haar veel goed gedaan. Ze kreeg iemand om zich aan op te trekken en kon dingen na gaan doen. Klimmen, van de glijbaan, dat soort dingen. Dat was echt een stimulans voor haar en ze is er ook een stuk assertiever van geworden.”

Van alle kanten gezien en gestimuleerd

Jan Willem en Dorenda hebben eerst geprobeerd om Lievelotte op een reguliere peuterspeelzaal te krijgen. “We kregen alleen een heel koud briefje terug. We voelden ons niet echt welkom. Daarom zijn we gaan zoeken naar een geschiktere oplossing en zo kwamen we bij Mikado terecht. We waren direct enthousiast. Vooral vanwege de kleine groepen en de uitgebreide ondersteuning die ze bieden. Er zijn bijvoorbeeld logopedisten en allerlei therapeuten die in de groep met de kinderen aan de slag gaan. Ze wordt van alle kanten gezien en gestimuleerd. Met eigen spelbakken bijvoorbeeld waarin telkens uitdagendere puzzels en spelletjes komen. Ze doen ook veel creatieve dingen.” Ook Lievelotte heeft het naar haar zin: “Als we ’s morgens haar tas inpakken, wordt ze helemaal blij. Ze is ook heel erg trots dat ze dit helemaal zelf doet. Vaak staan haar moeder en zusje haar op te wachten als ze om kwart voor vijf thuiskomt. Dan komt ze heel stoer de bus uit. Aan haar hele houding merk je dat het haar goed doet.”

Ideale wereld

Volgend jaar gaat Lievelotte naar school. Jan Willem heeft een droom over hoe die school eruit zou moeten zien: “In mijn werk organiseer ik regelmatig activiteiten voor jongeren met en zonder een beperking samen. Dat is pas echt inclusie. Na een paar dagen zijn er geen verschillen meer. Iedereen gaat met elkaar om. Dat is voor mij de ideale wereld. Dus waarom dan ook niet scholen waar het 50/50 is. Mensen met een beperking hebben je zo veel te bieden! Die kijken heel anders naar de wereld. Ik zou het het mooiste vinden als Lievelotte met haar zusjes samen naar dezelfde school zou kunnen. We kijken wel om ons heen of er ergens in het land dergelijke initiatieven ontstaan. We zijn zelfs bereid om hiervoor te verhuizen!”